Ik heb mijn tongpiercing nu bijna 3 weken geleden laten zetten. En ik ben er nog steeds erg blij mee.
At A Glance Author smellofpetrol Contact smellofpetrol@bme.anon When A month ago Artist Ray Studio SkinArt Location Utrecht, Netherlands Al een aantal maanden zat het idee van een tongpiercing in mijn hoofd. Een tijd geleden dacht ik hetzelfde over een navelpiercing, maar dat wil ik nu niet meer. Was dit dan ook een nieuwe hype van mezelf? Ik heb heel veel informatie en verhalen gelezen op internet. Na al die ervaringen gelezen te hebben, wilde ik het nog steeds. Dat mensen mij er niet echt een type voor vonden ("jeetje, durf jij dat?") pushte mij alleen maar meer!
Een maand vóór de uiteindelijke piercing datum, was ik er eigenlijk al klaar voor. Maar aangezien je beter een weekje vrij kunt hebben met een verse doorboorde tong, wilde ik daar op wachten. In de eerstvolgende vakantie zou het moeten gaan gebeuren. Nu maar afwachten of ik het dan nog steeds zo graag wilde!
Nou dat was dus zo. Nu ging ik mijn ouders en omgeving maar eens inlichten. Tegen mijn ouders had ik het al een keer gezegd, maar nu werd het serieus. Gelukkig heb ik hele lieve ouders (slijm,slijm) en ik mocht het gewoon laten doen. Tja, als het niet mocht had ik het denk ik ook wel gedaan, maar het is toch prettig als ze er vrede mee hebben! Mijn familie daarentegen vond het maar niks! Opa's en oma's zien dat sowieso al niet zitten, maar mijn ooms en tantes ook niet echt. Dat viel me nogal tegen. Niet bepaald motiverend! Maar ik heb doorgezet...
Ik wilde het nog steeds gaan doen, nu nog iemand zien te vinden die met me mee wou. Gelukkig had/heb ik zo'n vriendin. Ik was ook meegegaan voor haar navelpiercing dus ze kon niet weigeren. 3 mei 2004 zouden we naar SkinArt in Utrecht gaan.
Die betreffende middag voelde ik me aardig rustig. Ik was helemaal niet bang voor de pijn ofzo. Nooit geweest ook, als je zoiets wilt maakt de eventuele pijn niet uit. Ik kreeg nog een smsje van m'n vriendin, of het een half uurtje later kon. Tja, ik kon nog wel ff langer in de zenuwen zitten.
Aangekomen in Utrecht hadden we SkinArt snel gevonden. Echt zo'n typische piercingzaak, overal foto's, piercings, gepiercte mensen, veel leren stoelen. We konden meteen doorlopen naar boven om plaats te nemen in de wachtkamer. We wilden bijna gaan zitten maar we waren al meteen aan de beurt.
We liepen het kamertje binnen. Er stond een soort tandartsstoel in het midden. Nou, ik d'r op. Kreeg wat info over een tongpiercing en ik stelde nog wat vragen. Het feest kon beginnen!
Jeetje, wat was dat eng. Nu ging het dan echt gebeuren! De piercer maakte mijn tong droog en zette er een stipje op. Ik mocht even kijken of ik het een goede plek vond. Tong werd nog een keer drooggemaakt. De naalden zaten allemaal steriel verpakt, en hij liet mij ook zien dat hij het zegel verbrak. Toen de klem erop en het was beter als ik mijn ogen nu maar even dicht deed. Ik voelde even een venijnige prik, maar toen ik auw zei was het al gebeurd. Hoppa het staafje erdoor en ik was de trotse eigenares van een tongpiercing!
Mijn vriendin zat er al die tijd naast op een krukje, toe te kijken. Ik vroeg van te voren al of ze daar geen moeite mee zou hebben. Nee hoor, dat kon ze wel aan. Nou, jammer voor haar, maar mooi niet dus! Ik zat een beetje bij te komen en de piercer wilde nog wat gaan vertellen. Maar m'n vriendin werd helemaal wazig! Ze voelde dat ze flauw ging vallen. Haha wat een tough girl. Dus toen moest zij maar even op mijn stoel gaan zitten (dan kon je minder hard vallen dan vanaf een krukje) En na een minuutje ging het wel weer. Dus wij weer switchen van stoel. Nou, daar ging ze weer! Nou werd ze nog bleek ook! Dus weer in de stoel, maar dit keer liggend met een nat doekie op haar hoofd en de benen in de lucht. Die piercer had het al vaker meegemaakt haha! Toen kreeg ze nog een Dextro Energy snoepie en ("Hey ik wil ook aandacht!") was het tijd voor mijn info.
De meeste tijd dat we daar hebben gezeten was vanwege het wachten tot die flauwte voorbij was. Zij snapte er zelf helemaal niets van en voelde zich een beetje opgelaten...maar ik was toch blij dat ze mee was gegaan hehe.
Thuis aangekomen ben ik meteen aan het ijs gegaan. Praten ging nog makkelijk. Het eten wat moeizaam maar het ging. Ik probeerde wat bloemkool en aardappels naar binnen te krijgen maar na verloop van tijd was alles koud. Dus heb ik mijn maag maar gevuld met wat vla. De dagen erna was het echter wel afzien. Door de spierpijn in mijn tong kon ik amper slikken. En iedereen mij maar uitlachen. Maar wie mooi wil zijn...
Ik heb alweer een korter staafje gekregen, maar mijn tong heeft nog niet helemaal zijn normale dikte. Over een weekje of wat weer even terug en dan is alles goed afgelopen hehe! Steeds als ik in de spiegel kijk ben ik weer blij en trots dat ik het gedurfd heb!
kuz smell