At A Glance Author Nannemiek Contact nannemiek@yahoo.com When Six months ago Artist San Studio Queen of Rings Location Rotterdam Mijn naam is Annemiek Visser. Sinds mijn veertiende (ik ben nu 22) wilde ik al een tongpiercing. De eerste keer dat een iemand met een tongpiercing zag dat was bij mijn vriendin Gineke op tv op de zender MTV meen ik. Dat vond ik heel erg facinerend en dacht dat wil ik ook. Later was het idee weer weggeebt tot ik een keer op foto van Mel B van Spice Girls zag. Sindsdien wist ik, ik wil ook een tongpiercing. Na diverse malen aan mijn ouders te hebben gevraagd hoe zij dacht over piercings en of ik zelf een piercing mocht vertelden zij mij dat dit niet het geval was. Mijn vader is namelijk predikant en met een job als deze heb een vooraanstaande positie binnen de kerkelijke gemeente. Zo ook als kind van een dominee. Ergens is dus een stuk schaamte van mijn ouders voor hun dochter en anderzijds was het argument bijbels gefundeed. Namelijk dat het menselijk lichaam een gave is van God en God wil dat het lichaam rein en in ere houd. Aldus de apostel Paulus in de brief aan de gemeen te van Korinthe. Dit bijbelvers wordt ook vaak in verband gebracht als er gesproken wordt over seks voor het huwelijk. Maar volgens mijn vader had het niet alleen daarop betrekking, maar ook over het gehele leven en lichaam. De piercings horen daar dus niet bij aldus mijn ouders.
Na er lang over te hebben gedacht, heb ik vorige week zaterdag 1 februari toch de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar Rotterdam gegaan. Rotterdam is bij ons slechts een half uurtje met het openbaar vervoer. Mijn ouders zijn in de veronderstelling dat ik ben winkelen dat doe ik vaker op zaterdag. Maar wisten zij eens. In Rotterdam weet ik de piercingwinkel Queen of Rings te vinden. Na een keer te hebben langs gelopen, nog een keer te hebben langs gelopen, voor de etalage te hebben gekeken, nog een keer te hebben langs gelopen ben ik ten slotte naar binnen gestapt. De zenuwen gierden op dat moment door mijn lichaam. Ik trilde bijna helemaal. Eenmaal binnen waren het op zich aardige mensen. Men keek mij eerst een beetje verbaasd aan. Dat verbaasde komt denk ik, omdat ik altijd een rok draag, zoals de meeste vrouwen in Nederland uit de gereformeerde gezindte (zo heet de stroming binnen de kerk). Ik ging naar een toonbank en een meisje die zelf ook enkele piercings had vr oeg of ze mij mocht helpen. Ik zij toen dat ik een tongpiercing wilde en zij moest even lachen en zij toen dat dat mogelijk was. Ik kreeg een formuliertje en mocht dat even invullen. Toen ik het formulier had ingevuld mocht ik even wachten. Na een minuut of 10 kwam er een meisje van een jaar of 13 samen met een andere vrouw uit een kamer en het meisje was apetrots op haar nieuwe navel piercing die ze aan haar vader en moeder liet zien. Ergens was ik een klein beetje jaloers op dat meisje. Nadat zij gingen afrekenen kwam die vrouw die met het meisje uit het kamertje kwam naar me toe en vroeg op ik met haar meeging. Die vrouw heet San en dat bleek de piercer te zijn. In het kamertje mocht ik mijn jas uitdoen en op een soort van tandartsstoel gaan zitten. San vroeg mij om mijn tong uit te steken en keek of deze geschikt was voor een tongpiercing en dat bleek het geval te zijn. Ik mocht even wachten en kreeg toen een bekertje met blauw spul en mocht hier 1 à 2 minuten mee spoel en. Daarna mocht ik weer op de stoel plaatsnemen. San en ik kletsen wa t en ondertussen moest ik mijn tong uitsteken. San plaatste met een stift een stipje in het midden van mijn tong hier zou de piercing moeten komen. Daarna kwam er iets van een tang om mijn tong. Deze tang zelf doet niet zeer. Wel het gevoel. Je tong wordt namelijk vast gehouden en kan zo geen kant meer op. Je hebt zelf het gevoel dat je tong haast naar buiten wordt getrokken, maar goed ... wie mooi wil zijn ... Ondertussen kwijl je wel als een gek ik schaamde me enorm, maar tergelijker tijd kon ik niets aan doen. Ondertussen bleef San maar door kletsen en mocht ik rustig (dat ik best moeilijk hoor met een hartslag van 200) ademhalen. Opeens zonder iets te zeggen ging er een naald door mijn tong en zo'n 10 tellen erna zat er een staafje in mijn tong. Deze prik is best rottig, maar doet niet echt zeer het is ongeveer vergelijkbaar met de prik die je krijgt bij het bloed geven. Nu wordt ook de tang van je tong weggehaald en wordt het bovenste balletje op je tong gedraaid. Deze wordt daarna met een klein tangetje nog wat strakker gedraaid. En dat was de piercing! Ik mocht nu mijn tong weer in mijn mond doen, maar dat ging haast niet. De piercing bleef achter mijn tanden haken en aaauuwww dat deed even zeer zeg. San moest er om lachen en zei dat dit welk vaker gebreurde. Zelf voelde ik me ongeloofelijk stom. Als je je tong dan weer in je mond hebt gaat er een waanzinnig gevoel door je heen. Wel heb je het gevoel dat je een enorm geval door je tong hebt en het belemmert je met het bewegen van je tong. Ik was hartstikke trots op mezelf. Nu mocht ik nog even spoelen met geel spul (listerine) en daarna liet San mij het resultaat zien met een spiegel. Ik vond dit super gaaf!
San vertelde mij nu wat ik wel en niet mocht doen en hoe ik mijn piercing het beste kon verzorgen. Toen mocht ik mijn jas aantrekken en verlieten we het kamertje. Bij de balie mocht ik afrekenen Euro 60,- en kreeg ik een kaartje meer dat ik mijn piercing hier had laten zetten na twee weken mag ik terugkomen voor een kleiner staafje. Ondertussen merkt ik al dat ik niet goed kon articuleren, met was meer mummelen. De meiden achter balie moesten er een beetje om lachen de zeiden dat ik vanzelf zou overgaan. Ik bedankte hun voor deze gerustgestelling en ging weg. Toen ik buiten was en de straat uit was kwam ik iemand tegen bij ons uit de kerk. Of deze mevrouw gezien heeft waar ik vandaan kwam weet ik niet. Maar goed als dat het geval is dan hoor ik dat van zelf. Om de zwelling tegen te gaan heb ik bij de Jamin waterijs gekocht het eten is wel lastig met zo'n staafje door je tong, maar 't went. Alleen het praten gaat nog erg beroerd als ik zo thuis kom heb ik denk ik een probleem . In een telefooncel op het station heb ik naar huis gebeld en verteld dat ik met een vriendin bij de Mc Donnalds ging eten. Mijn moeder hoorde denk ik al iets raars, want zij vroeg mij of alles in orde was. 's Avonds bij ik naar een jongerenavond geweest met een goede vriendin en haar nieuwe vriend. Zij zijn stapel gek op elkaar en letten zodoende niet erg op mij. Ik heb haar verteld dat ik wat kiespijn had en daarom misschien iets anders praatte. Maar zij heeft verder niets gemerkt. Terwijl zij anders altijd heel erg schrep is, dat stelde me gerust. 's Avonds toen ik thuis kwam ben ik meteen naar bed gegaan en zij dat ik erg moe was.
De volgende dag zondag gaan we altijd met z'n allen naar de kerk. Ik werd wakker met een heel erg droge mond en een hele dikke tong. Mijn tong was gisteren ook wel opgezwollen, maar niet zo erg als nu. Terwijl ik naar het toilet ging kwam mijn zus op m'n kamer en zij vertelde dat er bloed op mijn kussen zat en vroeg wat er aan de hand was. Ik haalde mijn schouders op en ben weer in bed gaan liggen ik voelde mij niet erg lekker. Mijn ouders kwamen nog bij me kijken en ik vertelde dat ik me niet goed voelde zij lieten me alleen en ik kreeg nog een kopje thee samen met een boterham pindakaas en een plak ontbijtkoek. Toen gingen ze naar de kerk. Ergens voelde ik me nu ontzettend schuldig van wat ik had gedaan. Ik probeerde de balletjes van piercing los te draaien, maar dat ging niet. Dus nu maar wachten tot iedereen thuis kwam...
Een tongpiercing geeft je een ontzettende kick, maar tegelijker tijd is het iets wat je niet echt nodig hebt. Uiteindelijk heb ik mijn piercing nu niet meer, maar ik ben wel een ervaring rijker. Ergens ben ik toch nog steeds trots op mezelf dat ik dat gedaan heb.
groetjes, Annemiek