Vrijdag 29 februari was het eindelijk zover. Ik ging 3 helixen laten plaatsen waar, na genezing, de spiraal in kon waar ik al een tijdje naar uit keek. Ik had een vriendin meegevraagd voor het geval ik licht in m'n hoofd zou worden of iets dergelijks. Rond half 5 vertrokken we richting arnhem, driekwartier later kwamen we aan in paradigm. Het was er erg druk en ik moest even wachten omdat Jeffrey nog even bezig was. Ik zou ze door Cas laten plaatsen maar die gaat pas echt aan de gang als Jeffrey het ook goed gekeurd heeft.
At A Glance Author Valinda Contact Valinda@bme.anon When A month ago Artist Cas Studio Paradigm Location Arnhem Een half uurtje later was het zover. Er werd eerst vluchtig gekeken of het uberhaubt wel mogelijk was om hem te plaatsen (ik heb de spiraal al gekocht omdat ze er zelf nog niet aan konden komen) en ze het sieraad niet te veel moesten verbuigen. Gelukkig was het mogelijk en de spullen konden worden klaar gelegd, handen werden gewassen en het aftekenen kon beginnen. Cas had me al gewaarschuwd dat het een tijdje kon duren omdat het zo goed mogelijk moet worden gedaan zodat de uiteindelijke spiraal zo min mogelijk verbuigt hoeft te worden en het resultaat dus zo mooi mogelijk is. Ik mocht in de stoel gaan zitten en er werd eerst gekeken of er aders in m'n oor liepen waar rekening mee gehouden moest worden. Gelukkig zaten de aders die er zaten niet in de weg en de eerste stipjes konden worden gezet. Mbv een taper werden 3 stipjes recht onder elkaar gezet met een tussenafstand van 9mm. Jeffrey keurde het goed en het piercen kon beginnen. Inmiddels was m'n oor al helemaal rood en wat gevoelig omdat Jeffrey en Cas er zoveel aan zaten.
Dit was niet m'n eerst kraakbeen piercing maar hoe de vorige ging was ik vergeten dus wist ik niet zeker wat ik kon verwachten en liet het dus gewoon op me af komen. Eerst werd alles gepierced en daarna zoudend de ringetjes erin worden gezet. De eerste die gezet werd viel eigenlijk best tegen. Dit kwam denk ik doordat het allemaal wat langzaam ging want de tweede die door Jeffrey gedaan is deed een stuk minder pijn. Voordat de derde werd gedaan deed Jeffrey aan Cas uitleggen hoe hij het beter kon doen. Dit was op zich wel leuk om te horen maar omdat mijn oor al pijn deed van de vorige 2 keren wilde ik eigenlijk dat deze maar zo snel mogelijk gedaan werd want dan zat de ergste pijn erop dacht ik toen. Helaas viel dit wat tegen. Het erin doen van de ringetjes was zelf nog pijnlijker dan het piercen. Ook dit kwam denk ik doordat het zo langzaam ging en doordat m'n oor steeds meer ging zwellen. Ook trilde ik over m'n gehele lichaam maar dit kwam door de adrenaline werd me verteld. Toen het tweede ringetje erin werd gezet liepen de tranen inmiddels over m'n wangen (en ik ben toch niet echt kleinzerig dacht ik) terwijl ik van mezelf rustig moest blijven ademen om hyperventilatie te voorkomen. Kortom de laatste 2 ringetjes waren een beetje een drama maar toen het voorbij was, was ik wel een beetje trots op mezelf dat ik het heb volgehouden. Ik ben nog even op de stoel blijven zitten, kreeg wat te drinken en een paaseitje om te eten en kon gaan afrekenen. Ik kreeg nazorg instructies mee en er werd verteld dat ik moet langs komen of moest bellen als ik ook maar dacht dat er iets aan de hand was.
Toen ik buiten stond was alle pijn van de afgelopen anderhalf uur (ja, ik heb bijna anderhalf uur in die stoel gezeten) ineens verdwenen en stond mijn vriendin erop dat we wat gingen eten want als de adrenaline straks weg is zou ik wel honger hebben (altijd fijn als er iemand bij is die op zo'n moment nog kan nadenken). Slapen heb ik die nacht nauwelijks gedaan door de pijn.
In de dagen erna ging het wat beter, m'n oor was nog erg gevoelig en slapen gaat ook nog moeilijk. Ook moet ik ervoor zorgen dat m'n haar er niet tegen aan hangt want dat voelt ook erg onprettig. Het schoonmaken was de eerst keer ook niet echt prettig maar ik wilde echt dat alle bloedresten weg waren want het zag er zo dramatisch uit toen het net gezet was.
Een week later ging het allemaal een stuk beter. Ik kan m'n oor redelijk aanraken. Wel jeukt het nog een beetje maar dat schijnt erbij te horen. Slapen gaat ook steeds beter en kan nu (een maand later) zelfs al op dat oor slapen.
Zodra ik denk dat het wel genezen is ga ik terug en laat ik Jeffrey en/of Cas check of zij ook vinden dat het genezen is als dit het geval is laat ik de spiraal erin zetten. Hier zal dan een foto van maken (kan nog wel een half jaartje duren).