Paar jaar geleden mijn eerste piercing laten zetten, buiten de drie gaatjes in mijn oren om. Het was een navelpiercing en ik kan er nog steeds niet over uit hoeveel pijn het deed. Ik had me volledig ingesteld op "pijnlijk" of "zeer", maar dat feest ging niet door. Ik ben nogal een nieuwsgierig type, dus binnen een paar maanden kon je per minuut de bulten zien groeien. Die ging er dus uit. Een jaar later heb ik hem over laten doen, maar nu met de instelling "dit gaat PIJN doen"! En inderdaad, piercen door littekenweefsel is niet echt het prettigste om te doen.
At A Glance Author Draakje Contact Draakje@bme.anon When It just happened Artist Babette Studio Aig's Blue Tattoo Location Naaldwijk Een maand terug voelde ik mijn moed weer terug komen en werd het tijd voor iets nieuws. Maar wat? Och, een conch vond ik écht geweldig en mooi, maar wie is zo gek om een conch als eerste kraakbeenpiercing te nemen? Ik, dus.
Weken aan het twijfelen geslagen, en die twijfel heeft eigenlijk geduurd tot ná het piercen zelf, gek genoeg. Kan ik de pijn wel aan? Wat als het veel meer pijn gaat doen dan mijn navel?
Op 19 mei ben ik naar de shop gegaan met de (voor mij) nog te maken keuze tussen een tragus en conch. Doodnerveus kwam ik binnen, stelde wat vragen, grapte wat over de koffiezetter. Volgens Babette moest ik echt wachten als ik nog twijfelde (1. liever had ik een schop onder mijn kont gehad om mijn zenuwen wat te bedaren, maar dat is haar werk natuurlijk niet, 2. hoe kom ik in vredesnaam af van de angst voor pijn? Dat is tegennatuurlijk en dat kun je dus vergeten!), maar ik had de hele dag al lángs mijn beeldscherm zitten staren, geen bal uitgevoerd en verhalen gelezen op BME (verrassend veel mensen die de pijn trouwens mee vonden vallen). Ik kon toch niet nóg een dag verspillen aan dit "gezeur" van mij?
"Nou vooruit, doe maar." "Ja weet je het zeker?" "JA!" Ik kreeg nog een meewarrige blik, maar ze ging toch maar alles klaar zetten. Volgens mij werd ik op dat moment lijkbleek, want ik kreeg zelfs bezorgde blikken van de jongen die op de tattoeage-stoel zat.
Ik mocht naar binnen en ik had mezelf beloofd dat ik naar de naald zou kijken. En je raad het al; ik weet nóg niet hoe hij eruit ziet, haha! Babette legde uit wat we zouden gaan doen, controleerde mijn aderen ("Oh, je hebt er heel veel en hele dunnetjes". Oh joy, dat wordt bloeden!) en tekende af. Ik heb het twee keer laten veranderen, ook al voelde ik me best lullig om zoveel te zeuren. Wat overigens nergens op slaat, maar toch.
Ik mocht gaan liggen, gewoon op mijn rug en met mijn hoofd omhoog. Doekje onder mijn hoofd tegen het bloeden deed mijn zenuwen geen goed. Ik mocht mezelf niet gek maken, maar ik kon niet eens mijn hoofd stil houden bij het aftekenen zo hard ging mijn hart te keer.
Ademhalen oefenen, nog 3 keer, nog 2 keer, nog 1 keer, adem in, hou vast...... en ik blaas uit. "Wat zeg ik nou! Adem vast houden." Ik was zo bezig met het rustig houden van mezelf en mijn ademhaling, dat ik helemaal niet mee kreeg wat ze zei.
Nog een keer; nog 3 keer, nog 2 keer, nog 1 keer, de paniek slaat toe, ik grijp de bank onder me, adem in, hou vast... Het lijkt wel minuten te duren voor ze erdoorheen is, eerst door de zachte huid, daarna een hele hoop gekraak alsof ze mijn oor eraf draait (niets gehoord overigens, alleen gevoeld) en dan is hij er doorheen. Ze pakt het sieraad en de pijn is weg. Fijn, het is voorbij, poe.
"Ok, nog 1 keer diep inademen!" Wat? Nog meer?? NEE! Dus ik adem in, en weer even hard uit en ze haalt de naald eruit en het sieraad erin. Ze laat mijn oor los en de pijn is weer weg. Héérlijk die pauzes. Balletje erop en schoonmaken gaat ongeveer op dezelfde manier; pijn als ze eraan zit, geen pijn als ze los laat.
En dan is het voorbij. Ik kijk naar mijn handpalm en zie daar drie paarse nagelafdrukken. Ik blijf nog even liggen en zenuwachtig kleppen en ik krijg een cola (die ik even hard weer over mijn shirt gooi....). Ik tril nog wat na, drink mijn cola en besluit dan om te gaan. Gut, wat voelde ik me een bikkel! Dat had ik toch maar mooi geflikt!
Ik reken af, krijg een brede grijns van de jongen in de stoel, kijk overdreven angstig en pijnlijk naar de wachtende jongen (sadistisch type ben ik) en vertrek. Buiten stormt het en ik zou het liefste mijn oor tegen mijn hoofd plakken, want het doet zeer. Aan de andere kant is de koelte ook wel prettig.
Samengevat; pijn viel me mee, was zeker niet meer dan dat van mijn navel, maar het gekraak en het feit dat het zo dicht bij je hoofd is, maakte het (voor mij dan) best eng!
Heb het inmiddels twee keer schoon proberen te maken, waarvan één bijna leidde tot een flauwte (zonder ontbijt, onder de douche je zeer pijnlijke oor schoonmaken ís ook geen goed idee).
Hij is prachtig!! Het was de zenuwen en de pijn meer dan waard!