Zo is het allemaal begonnen. Op een dag in de zomer-vakantie rond 1999-2000, was ik op weg naar een juwelier voor een nieuwe helix piercing. Ik was dol enthousiast, maar ook een beetje bevreesd.. het was toen ook niet mijn eerste geschoten piercing, maar het schieten vond ik dus zeker niet leuk. Maar je kent het wel, jong en onbezonnen...
At A Glance Author Nicky Contact Nicky@bme.anon IAM PiercingBunny When A month ago Artist Me Studio The-magic-piercing Location Belgium
Eens aangekomen bij de juwelier, had ik natuurlijk de plaats al lang in gedachten, dus ik duidde de plaats aan. (dat was in mijn linker oor, ergens in het midden van mijn kraakbeen) Dus het moment was aangebroken. Ze nam het (schiet)pistool, en enkele seconde later,
was de helix een feit in mijn oor. Ik kocht nog een ontsmettingsmiddel en heel blij, maar ook vol pijn, ging ik terug naar huis. Ik was ook heel erg blij met mijn nieuwe aanwinst. Toen ik thuis kwam, kwamen er ook weer wat negatieve reacties van mijn ouders. Maar dat stoorde mij totaal niet. Ik had wat ik wou...
De weken van de zomervakantie vlogen voorbij, en ook de genezing liep naar wens maar ik had de piercing nog maar een aantal weken, en de school kwam er al aan. De dag voordat de eerste schooldag was aangebroken, was ik aan het twijfelen of ik de helix zou uitdoen en 's avond als ik terug thuis was, hem er opnieuw in te doen. (Het was hier in die tijd nog verboden voor piercings te dragen in school)
Ik had dus ook besloten de helix toch maar uit te doen en 's avonds er terug in te doen na mijn eerste schooldag. Maar ik had niet stil
gestaan, dat de helix niet volledig was genezen.....
Ik kwam de eerste avond terug van school, en ik wou mijn helix terug in het gaatje steken, maar dat ging niet... Na x aantal pogingen, had ik mij er dus ook bij neergelegd dat ik ze er niet opnieuw
inkreeg. Mijn oor wou echt niet meewerken...
Tot op een dag, een paar maanden na het verlies van mijn helix, toen ik ook met school gestopt was, nam ik het besluit mijn oude oorbel terug te nemen en zo het gaatje terug proberen open te steken. Dat ging dus zeker niet zonder problemen, om van bijna niks, je zag de afdruk nog maar dat was ook alles, de helix piercing terug open te maken. Ok.. het was mij dus gelukt, na zeker een half uur geprul
en pijn, kwam ik euforisch uit de badkamer. Mijn oor was zo rood als iets en vol bloed... Maar het belangrijkste; ik had mijn piercing weer terug!!!
Enkele maanden erna, verliep de genezing heel erg vlotjes, had ik er ook alweer er een 14g staafje ingestoken. De stretch was er eigenlijk
vanzelf gekomen, dus ik deed mijn oorbel uit, en mijn 14g staafje ging er zo zonder enige problemen door. Gemakkelijk toch?!?! Dat staafje heb ik dan ook wel een heel aantal jaren gehad, tot dat er iets in mijn hoofd kwam van: "Nicky schat, we gaan dat helix-je eens lekker stretchen" Dus nam ik een 12g staafje en net zoals de vorige keer; Mijn helix was gestretcht van zijn eigen. Dus kon ik vlot en zonder last mijn nieuw 12g staafje erin steken. Het was wel mooi, maar ik had toch niet het euforisch gevoel wat ik in gedachten had...
Ik had liever wat meer moeite gekend bij mijn stretch, maar dat was jammer genoeg niet het geval bij deze stretch. Ook weer deze keer liep de genezing zonder enige problemen, ook 's nachts geen pijn, maar ik nam wel altijd voldoende tijd tussen de nieuwe stretch en verzorgde ook de stretchings heel erg goed.
3 weken erna, ging ik voor de 10g stretch. Ik dacht zeker dat ik mijn stretchers en ander materiaal er moest gaan bij halen, maar ook dit maal... de piercing ging er weer vanzelf in. Dus op dat moment zat ik al weer zonder enige moeite op 10g. Het zag er goed uit,
maar nogmaals, niet het resultaat/ervaring wat ik wou bereiken. Dus enkele maanden erna.... Kwam er het moment om van 10g naar 8g te gaan. De genezingen liepen steeds ook heel prima. Dus ik legde alles klaar, mijn 8g staafje, ontsmettingsmiddel, latex handschoenen,
stretchers en al de rest. Ik deed weer de hele procedure zoals de vorige keren. Ik was er dus ook helemaal klaar voor. Ik ontsmette eerst mijn oortje heel grondig. Ik legde mijn nieuw 8g staafje klaar en draaide 1 balletje al los. Dus was het moment aangebroken... ik
nam mijn stretcher, ik was niet zenuwachtig of niks.... En ging met mijn stretcher door het gaatje. Enkele seconden later; het 8g staafje zat erin. Ik ontsmette nog alles heel goed na de stretch, en nam het losse bolletje en draaide het stevig vast. En ik was weer een 8g helix rijker. Maar toch ging de stretch veel te vlot naar mijn normen. Ik was weer heel blij natuurlijk. Maar nog altijd niet hééél tevreden... er was nog altijd de drang om verder te gaan...
..er waren weer heel wat maanden verstreken. Toen kwam de dag van de waarheid; 27 maart 2006. 1 dag na mijn verjaardag. Ik was er ook helemaal klaar voor. Ik legde weer alles netjes klaar, maakte al mijn
materiaal steriel en nam de procedure van de vorige keren weer aan.
Legde ook mijn nieuwe 6g staafje klaar en ontsmette mijn oor. En daar
stond ik dan. Totaal klaar voor de stretch. Ik nam de stretcher om naar 6g te gaan. Ik was wel een beetje zenuwachtig dit maal, dat was wel verschillend van de vorige keren... dus ik was al voorbereid om erge pijn te lijden...
Enkele seconde later... Was de stretcher alweer helemaal door het gaatje heen. Het was een zalig gevoel... En ik voelde een licht branderig gevoel, verder was er totaal niks om zorgen over te maken zoals ik wel deed dit maal. Ik draaide nog het balletje vast aan het 6g staafje. En klaar was kees. Het branderig gevoel, bleef
wel even duren... maar na nog geen 5 minuten, was het al helemaal weg. Daar stond ik dan, trots en met voldoening. Het was zeker
niet pijnlijk, maar meer een heerlijk gevoel. Zalig!!
Nu intussen zitten wij in mei 2006 en moet ik zeggen dat ik zeer weinig last heb gehad van de genezing. De stretch is nu ook al heel goed genezen. De eerste dagen en vooral de nachten omdat ik net op dat oor sliep, heb ik er wat last en pijn van gehad. Maar dat is part of the game. 's Nachts deed het wel extra pijn. En moeilijk slapen was het ook wel enkele nachten. Maar het was weer allemaal snel voorbij. Het was dan ook weer een zalig gevoel... en weer een
nieuwe overwinning voor mij. Ik ben er ook hééél trots op. Ik heb er
echt van genoten en dat zal ook nog in de toekomst mee spelen, maar dat was het voor nu dan. Maar...Het smaakt naar meer!! To Be Continued! hehe
Ik hoop dat dit veel mensen iets bijbrengt over (oor)stretchings. En misschiens tot een volgende keer!
Groetjes, Nicky